Jak walczyć z rewolucją kulturową na Litwie?

Z drugiej strony okazało się (mądrzejsi zawsze to wiedzieli), że zachowanie, przekazywanie i szerzenie wiary w tak zwanym wolnym społeczeństwie jest znacznie trudniejsze. Przede wszystkim nie udało się przekazać wiary następnemu pokoleniu, które, zarażone liberalną ideologią, nie odczuwało potrzeby szerzenia wiary.

Bardzo przyczynił się do tego Sobór Watykański II, który głosił nie Ewangelię, ale „dostosowanie się do świata”, co wyraźnie przeczy Ewangelii. Reforma liturgiczna doprowadziła do zaniku wiary najpierw wśród kapłanów, potem wśród wiernych. Zanik wiary katolickiej w społeczeństwie doprowadził do zwycięstwa liberalnej ideologii, czego rezultatem jest taka konfiguracja systemu politycznego, jaka jest teraz.

Zadajmy odwieczne pytanie: co robić? Często proponuje się polityczne sposoby rozwiązania problemu – tworzenie lub wspieranie tej czy innej siły politycznej, tych czy innych kandydatów na prezydenta Republiki Litewskiej. Te propozycje nie są lekarstwem na zaistniałą sytuację, ponieważ jedynie przeciwstawiają się widocznym skutkom.

W tak zwanym systemie demokracji przedstawicielskiej żadna siła polityczna nie może jednocześnie iść przeciwko wyborcom i przeciwko mass mediom. Dopóki wyborcy są skutecznie manipulowani przez wielkie media, nie ma możliwości, aby do władzy doszła niepoprawna politycznie siła.

Gdzieś w tym błędnym kole musi nastąpić przełom. Najbardziej odpowiednie miejsce to praca z ludźmi – wyborcami, ale nie na poziomie politycznym, lecz kulturowym. Dla katolików jest to walka w Kościele, gdzie nastąpiła rewolucja zapoczątkowana przez Sobór Watykański II, której logiczne konsekwencje dziś są straszne rzeczy, o których ostatnio często słyszymy i których nawet nie chce się nazywać.

W sferze świeckiej konieczne jest promowanie tradycyjnych wzorców – tradycyjnej rodziny, kultury i cywilizacji opartej na chrześcijaństwie, prawie rzymskim i filozofii greckiej. Czyniąc to, nie należy rozdzielać tych zadań. Obecność chrześcijańskich symboli w przestrzeni publicznej jest bardzo potrzebna, ponieważ przypomina nam o naszych korzeniach. Pogląd oddzielający sferę religijną od społecznej jest błędny.

W tym miejscu warto zacytować słowa brazylijskiego katolickiego myśliciela doktora Plinio Correa de Oliveiry:

„W rewolucji możemy wyróżnić trzy poziomy, które w pewnym stopniu są ze sobą splecione. Pierwszy, najgłębszy poziom, tkwi w kryzysie tendencji. Tendencje nieporządku ze swej istoty walczą o swoje urzeczywistnienie. Nie godząc się już z ustalonym porządkiem rzeczy, któremu są wrogie, tendencje te zaczynają działać, zmieniając mentalność, sposób życia i bycia, ekspresję artystyczną, obyczaje, na razie i tylko na razie nie dotykając idei.

Kryzys przechodzi od tych głębokich pokładów do płaszczyzny ideologicznej. Rzeczywiście, jak mówi Paul Bourget w swoim słynnym dziele Le Démon de Midi, trzeba żyć tak, jak się myśli, co prędzej czy później skończy się tym, że zacznie się myśleć tak, jak się żyje. Otrzymawszy impuls głębokich tendencji nieporządku, nowe doktryny zaczynają prosperować. Na początku, choć od czasu do czasu dążą do pokojowego współistnienia ze starymi doktrynami, wyrażając się w taki sposób, aby utrzymać przynajmniej pozory harmonii. Jednak ostatecznie kończy się to otwartą konfrontacją.

Transformacja idei z kolei przenika do strefy faktów. Tutaj, przy użyciu krwawych lub bardziej pokojowych środków, przekształcane są instytucje kraju, prawa, obyczaje zarówno w sferach wiary, jak i w społeczeństwie świeckim. To trzeci kryzys, już całkowicie wtargnął w sferę faktów.”

Patrząc na tę głęboką analizę, musimy nasze działania przede wszystkim skierować na walkę z tendencjami i ideami, ponieważ tylko wtedy będzie możliwa zmiana czegokolwiek w faktycznej sytuacji.