Doskonałość jedynej Ofiary a współczesny judaizm

Wierność łacińskiemu oryginałowi

Chrzanowski zwraca uwagę na drobne różnice między oficjalnym polskim tłumaczeniem a tekstem łacińskim. Wskazuje, że łaciński czasownik sancio nie oznacza prostego zastąpienia, lecz raczej zatwierdzenie, usankcjonowanie, ustanowienie w sposób niezmienny. Proponuje też własne, wierniejsze tłumaczenie, które podkreśla, że Bóg przez doskonałość jedynej Ofiary niejako przypieczętował wcześniejsze ofiary Prawa, nadając im sens historiozbawczy.

Teologiczne konsekwencje

Autor przypomina, że modlitwa ta, wywodząca się z Sakramentarza gelazjańskiego, nawiązuje do nauczania św. Pawła, który przeciwstawia łaskę Prawu. Skoro jednak jedyna Ofiara została złożona, ofiary Starego Prawa musiały ustać – nie w sensie odrzucenia ich zbawczego znaczenia, lecz jako wypełnione i zastąpione. Przywołanie ofiary Abla w tej samej modlitwie pokazuje ciągłość i analogię między ofiarą sprawiedliwego z początków ludzkości a Ofiarą Chrystusa aktualizowaną na ołtarzu.

Judaizm wobec doskonałości Ofiary

Chrzanowski wyciąga z tego jasny wniosek: jakiekolwiek teorie o zbawczej autonomii współczesnego judaizmu są sprzeczne z wiarą Kościoła wyrażoną w liturgii. Współczesny judaizm – podobnie jak my – odwołuje się do dziedzictwa biblijnego Izraela, ale odrzuca sposób, w jaki Bóg to dziedzictwo wypełnił w Chrystusie. To stanowisko, choć niepopularne w dzisiejszym klimacie teologicznym, pozostaje wierne nauczaniu Pisma i Tradycji.

Šaltinis: Christianitas.org. Artykuły. — http://christianitas.org